Tijdens werken die in 2002 en 2003 plaatsvonden in de basiliek van Sint.-Paulus-Buiten-de-Muren, in het zuiden van Rome, werd onder meer een sarcofaag ontdekt.
De ontdekking werd een tijdlang stil gehouden maar geleerden dachten dat ze het vermoedelijke graf van de apostel Paulus hadden ontdekt. Een aantal geleerden en archeologen hebben de voorbije maanden de sarcofaag en de vindplaats nauwkeurig onderzocht.
Dat onderzoek kwam er half mei 2007 op nadrukkelijke vraag van paus Benedictus XVI, ondermeer ook naar aanleiding van het Paulusjaar dat momenteel aan de gang is. De Vaticaanse archeoloog Giorgio Filippi slaagde er de voorbije maanden in zich via een tastopgraving door het zware tongewelf te wurmen tot bij de volledig intact gebleven sarcofaag.
In de stenen sarcofaag, in de middenas van de basiliek, bevonden zich geen documenten, maar wel beenderen. Paus Benedictus XVI gaf op vraag van een toenemend aantal pelgrims en bezoekers de onderzoekers de opdracht na te gaan of de beenderen ook daadwerkelijk van de historische Paulus zouden kunnen zijn. Echt uitsluitsel is er nog steeds niet, al is de kans erg groot dat gezien de centrale ligging van de vindplaats het effectief om de apostel zou kunnen gaan.
Het Paulusjaar eindigt op 29 juni 2009, op het feest van de heiligen Petrus en Paulus. Beide apostelen stierven in Rome de marteldood tijdens de christenvervolging onder keizer Nero. Petrus werd gekruisigd en Paulus werd onthoofd.
De immense basiliek buiten de oude stadsmuren van Rome is gebouwd op de plaats waar de heilige in 64 of 67 na Christus na zijn executie is begraven. De Sint-Paulus buiten de Muren (San Paolo fuori le Mura) werd in opdracht van keizer Constantijn als een kleine basiliek boven het graf van Paulus gebouwd. De oud-christelijke basiliek werd ingewijd op 18 november 324, tegelijk met de eerste Sint-Pietersbasiliek.
De kleine gedachtenisbasiliek werd vervangen door een grote, die in 395 werd voltooid. Na beschadiging door een aardbeving herstelde men de kerk in 440-461. Later kwamen nog verschillende veranderingen, onder meer aan het dak en bijgebouwen. Paus Gregorius II heeft van de basiliek tevens de kerk van een benedictijnerabdij gemaakt. Hildebrand, de latere Paus Gregorius VII, was er monnik.
Het baldakijn, een parel van gotische kunst, is in 1285 gebeeldhouwd door Arnolfo di Cambio. De Ouadriporticus (vierkante portiek) bestaat uit 150 zuilen met een standbeeld van Sint-Paulus ervoor in het midden. De voortgevel heeft onder andere gouden mozaïeken. De bronzen deur is van Maraini.
De enorme basiliek bestaat uit een schip en vijf gangpaden met rijen pilaren. Binnen in de kerk zijn uitsparingen voor ronde mozaïeken met afbeeldingen van alle pausen, van Petrus tot en met paus Benedictus XVI. De legende zegt dat als alle uitsparingen gevuld zijn, de Dag des oordeels aanbreekt. Er is nog plaats voor 27 afbeeldingen…
Tijdens de nacht van 15 op 16 juli 1823 vernielde een grote brand de basiliek bijna volledig; de absis en het graf van Paulus bleven gespaard. De kerk werd herbouwd in neoclassicistische stijl en ingewijd in 1854. De kerk heeft zijn zuivere basilicavorm behouden met inbegrip van een atrium.
In 1962 opende Paus Johannes XXIII het Tweede Vaticaans Concilie in deze basiliek. De kerk behoort met de Sint-Jan van Lateranen, de Sint-Pietersbasiliek en de Maria de Meerdere tot de vier grote basilieken van Rome. Alle vier bezitten ze een zogenaamde ‘Heilige Deur’ die enkel in een Heilig Jaar wordt geopend.
Paulus had vermoedelijk een joodse moeder en een Romeinse vader. Hij overleed in Rome, in het jaar 64 of 67. Paulus was voor zijn bekering een tentenmaker die behoorde tot de Farizeeën, een streng joodse groep. In elk geval had hij het Romeins staatsburgerschap, een status waarschijnlijk via zijn ouders verkregen. Fanatiek vervolgde hij de christenen, totdat hij zich op weg naar Damascus tot Jezus bekeerde.
Hij groeide uit tot één van de vroege leiders van de christelijke kerk en speelt een centrale rol in de vroege ontwikkeling en verspreiding van het christendom in de landen rond de Middellandse Zee, in het bijzonder in wat nu Turkije en Griekenland is.
Velen menen dat Paulus voor zijn bekering tot het christendom Saulus of Saul heette. Het is ook mogelijk dat hij in Griekstalige kringen de Romeinse naam Paulus droeg en in joodse kringen de joodse naam Saulus of Saul. Een groot deel van de Bijbelteksten uit het Nieuwe Testament wordt aan hem toegeschreven.
Hij wordt over het algemeen Paulus de Apostel genoemd alhoewel hij niet tot de oorspronkelijke twaalf Apostelen van Jezus behoorde. In het jaar 60 zou Paulus op het eiland Malta schipbreuk hebben geleden, op een klein eilandje in bij wat nu St. Paul’s Bay heet.
Paulus verdween uit beeld toen hij naar Rome ging om daar berecht te worden door Nero. De keizer liet hem onthoofden. Op de plaats van zijn graf staat nu dus de Sint-Paulus buiten de Muren. Volgens de overlevering vonden op de plaats van zijn onthoofding al heel wat wonderen plaats.
http://rome.arounder.com/san_paolo_fuori_le_mura/index.html
http://www.vrmag.org/dynamo/display.t?media=?media
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 28 januari 2009. Bekijk het origineel.