Rome, de meest fascinerende stad ter wereld, lokt al eeuwenlang mensen aan. De verleiding om er naartoe te gaan is groot. Het overkomt je gewoon, zonder dat je het zelf beseft. Het begint meestal met een doorsnee citytrip en voordat je het weet sta je alweer terug in de eeuwige stad. En nog eens. En daarna weer een keer. Vrienden en familie schudden meewarig het hoofd. Zij begrijpen het niet. De wereld heeft toch veel meer te bieden? Klopt, maar behalve het feit dat een mensenleven te kort is om alleen zelfs Rome helemaal te ontdekken, blijft er die mysterieuze aantrekkingskracht die je helemaal in de ban kan krijgen. Wij van S.P.Q.R. kunnen ervan meepraten. Moest het een ziekte zijn, lagen nu zowat al onze leden in het ziekenhuis. En dan gebeurt het. Nu en dan maak je het mee. Iemand durft eindelijk doen wat er al langer zat aan te komen. Je laat alles achter en verhuist naar Rome.
Het zijn er ondertussen al een heleboel, de meisjes en jongens die het geluk zochten en meestal ook wel vonden in de eeuwige stad. Dat gaat al eeuwen zo en die aantrekkingskracht van Rome duurt ook vandaag nog onverminderd voort. In de voorbije jaren mochten we heel wat mensen ontmoeten die het flink te pakken hebben van Rome en dat zal in de toekomst ongetwijfeld niet anders zijn. Een tijdje geleden maakten we kennis met Tessa Vrijmoed. We citeren even uit haar mailtje.
“Ruim 4,5 jaar geleden kwam ik als gelukszoeker naar Rome. Met baan noch vrienden moest ik het maar zien te rooien, in een stad die mijn hart gegrepen had sinds ik haar tijdens verschillende studiereizen – eerst via school als leerling en later via de universiteit als studente Klassieke Talen – had leren kennen.”
“Als classica raak je nooit uitgekeken op de stad en ook al vond ik geen werk in mijn vakgebied, ik heb in de afgelopen jaren enorm interessante banen gehad. Ik begon simpelweg als medewerker op een camping, om vervolgens twee jaar te werken op een Nederlands-Italiaans advocatenkantoor. Bovendien ben ik inmiddels bijna vier jaar verbonden als leerkracht aan de Nederlandse School ‘t Kofschip en in augustus staat de teller als meervoudig gids in het Vaticaan op drie jaar.”
Tessa heeft de verhalen hoe je als twintiger in Italië het hoofd boven water moet houden en de avonturen die je daarbij meemaakt op papier gezet. In 124 pagina’s krijg je anekdotes over de meest uiteenlopende dingen. Zeepbelpistooltjes. Een non met iPod. Charlie’s Angels die Italiaans spreken. Zonnebrillen voor drie euro. Een uitzinnige menigte op Piazza San Pietro. Het fietspad langs de Tiber. De telefoon opnemen met pronto. After Eight-ijs eten. De pijnbomen op de Palatijn,…
Kortom, een greep uit Rome geschreven vanuit het gezichtspunt van een twintiger die een sprong in het diepe waagde en een nieuw leven opbouwde. Zomaar. Voor de lol. En omdat Rome Rome is.
Hierna publiceren we ter kennismaking enkele fragmenten uit dit nieuwe boek.
Titel: Laat je krekels maar krieken – Het Colosseum voorbij
Auteur: Tessa D.M. Vrijmoed
Aantal pagina’s: 124
ISBN: 9789048428847
Prijs: 15,95 euro
Verzendingskosten: 2,76 euro (voor Nederland), 3,96 euro (elders in Europa)
Bestellen via de webwinkel kan via deze link.
Ook verkrijgbaar via andere webwinkels of te bestellen via de boekhandel.
Enkele fragmenten uit ‘Laat je krekels maar krieken – Het Colosseum voorbij’.
© 2013 – Tessa TESSA D.M. Vrijmoed.
In de metro
Het is druk in de metro. Vlak voordat de deuren sluiten, stappen een Oost-Europese man en zijn vrouw en zoontje in: het haar van het jochie zit aan elkaar gekleefd van het vuil en zijn diepliggende ogen stralen honger uit. De man begint op zijn accordeon te spelen en brengt door merg en been gaande klanken ten gehore, die doen denken aan een ver oord. De vrouw gaat smekend de mensen langs met een verkreukeld bekertje van de McDonald’s in haar hand. Zachtjes schudt ze er mee heen en weer, terwijl ze met haar andere hand haar zwangere buik beroert. De muziek blijft droef doorklinken in de rammelende wagon. De man bespeelt het instrument en staart naar de grond, alsof hij dat ene vrolijke moment van een paar maanden geleden betreurt, waar hij nu zo hard voor moet werken. De passagiers kijken strak voor zich uit. De deuren gaan open.
Gidsen in het Vaticaan
Zag ik mijzelf daar toch plotseling oog in oog met een grote ster: Ashton Kutcher. Bekend geworden door zijn droogkomische verborgen-cameraprogramma Punk’d op ‘s werelds bekendste muziekzender, hoofdrolspeler in menig chick-flick en acteur in succesvolle series als That 70’s Show en Two and a Half Men, bereikte hij bovendien de koppen van ieder tijdschrift, toen hij in 2005 de plaats van Bruce Willis als echtgenoot van Demi Moore, een van de hotste Hollywood-actrices van de laatste decennia met een leeftijdsverschil van +20 jaar, innam.
Ik weet wel dat hij ook maar gewoon een mens is. Maar dan wel een mens dat $ 700.000,00 verdient per aflevering. Iemand die ik nooit eerder heb gezien, maar die ik toch denk te kennen. Ik herken zijn bewegingen, zijn stem, zijn looks, zijn gevoel voor humor. Het zou me niet moeten raken, maar dat doet het toch. Ik maak van de luttele secondes, die ik heb, alvorens ik door mijn bazin word voorgesteld aan het gezelschap – Ashton is er met twee vriendinnen en een vriend – gebruik om mijn ademhaling te reguleren. Ik krijg geen lucht, verdorie. Waarom eigenlijk niet? Het is gewoon een rondleiding. Je doet het dagelijks. Petrus, gekruisigd in de eerste eeuw n. Chr. Constantijn, die in de vierde eeuw een kerk bouwt. De huidige basiliek uit 1506. You can do it!
‘Hello, nice to meet you. My name is Tessa, I will be your tour guide today’. Ik schud het gezelschap de hand, beginnend bij Ashton, die hem lichtelijk verkrampt accepteert, zich verschuilend achter een dikke sjaal en een zonnebril, de muts flink naar beneden getrokken. Maar de rest van het gezelschap heeft er zin in.
Met knikkende knieën sta ik even later op het terras van de kerk; wat moet ik aan met deze groep, wat weten ze wel en wat niet? Men prefereert geen radioguides te nemen, met als gevolg dat het een intieme tour wordt, waarbij ik steeds dicht bij hen moet staan om me verstaanbaar te maken. We staan nu voor het plein, in 1667 voltooid door Bernini. ‘Who did you say?’ vraagt Ashton. Oeps, een iets te rollende Italiaanse uitspraak, ik herhaal de naam op zijn Amerikaans: ‘Bur-nie-nie’. Dat werkt. Een vage knik ter herkenning. Oh, die.
La vita è bella?
Alles is hier slecht geregeld, dit zou zus moeten, dat zo, als er toch eens een bom op het overheidsgebouw zou vallen of een zeer plaatselijke besmettelijke ziekte zou uitbreken, dan pas heeft Italië weer kans. Ik wil weg uit dit land, ver weg van al die chaos, naar Engeland of Nederland of nog beter: Australië. Ga dan. Ja maar nee, sto bene qua, ik heb het hier goed. ’t Is lekker weer… Maar je spreekt net over corruptie en lage werkgelegenheid, doorgestoken kaart en geen doorgroeimogelijkheden!? Ja, maar het is toch al te laat; jullie Nederlanders, jullie zijn je tijd ver vooruit. Begin dan in het klein, ga ook afval scheiden, jullie hebben er immers de bakken voor! Ach, dat heeft geen zin, niemand doet het; ik ga zo naar het strand, ga je mee?
Ketting
De eens fiere, adellijke persoon van steen staat nu onthoofd in een schaduwrijk plekje van Ostia. Het beeld straalt nog maar weinig uit van zijn glorievolle tijd langs het water in een luxueuze villa. Nu staat het daar ietwat belachelijk te zijn, met een ketting van madeliefjes om zijn afgestompte nek gedrapeerd.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 20 juni 2013. Bekijk het origineel.